Zorgen en loslaten: wat werkt voor jou?
Stress en veerkracht, voor mij heeft dit thema drie kanten:
- Hoe houd ik mezelf in balans als het over stress en veerkracht gaat
- Hoe ga ik daarmee om als moeder van twee kinderen met ASS
- Hoe ga ik daar mee om als hulpverlener
Alles is met elkaar verbonden en ja, het is een cliché (maar het blijft wel waar en daarom staat die voor mij ook op de eerste plaats) je moet eerst goed voor jezelf zorgen als je ook goed voor een ander wilt kunnen zorgen. Ik heb daarvoor een aantal veranderingen doorgevoerd, in mijn eigen leven, waar ik het heel goed op doe en waardoor ik dus ook beter in staat ben om voor de ander te zorgen. Dit werkt voor mij! Wat werkt voor jou? Weet je dat al en handel je daarnaar?
Wat er bij mij ook heel erg ingebakken zit en ik heel vaak toepas is “Wat levert het mij op en wat kost het mij?” Ik probeer anderen hier ook steeds meer bewust van te maken. Dit verlaagt stress en vergroot veerkracht, weet ik uit eigen ervaring. Keuzes durven en leren maken die goed zijn voor jezelf zonder dat dit ten koste gaat van de ander want heus, het kan naast elkaar staan.
Moeder van kinderen met autisme
In mijn rol als moeder van twee kinderen met ASS moet ik wel eerlijk toegeven dat ik, zeker in het verleden, wel heel erg mijn best heb gedaan om hen beiden te behoeden voor situaties en activiteiten die belastend voor hen kunnen zijn. Ik zie nu wel in dat ik hen hiermee niet altijd een dienst heb bewezen (maar hé, ik ben ook maar een mens). Echter kom ik ook in gezinnen waar het precies 180 graden andersom is en er nagenoeg nooit naar de behoeftes van het kind wordt gekeken, waar ouders altijd uitgaan van hun eigen referentiekader. Ook dit is niet goed. Ik gun die ouders iets van mij en dat probeer ik ze dan ook bij te brengen waar ik kan én ik werk er zelf aan om iets van de instelling van die ouders zelf toe te passen bij mijn eigen kinderen.
Van fouten maken en uitdagingen niet uit de weg gaan leer je nou eenmaal, dat weten we allemaal. Ik mag mijn kinderen deze leermomenten niet ontzeggen en doe ze tekort als ik dat wel doe (met alle goede bedoelingen en heel veel liefde). Note to self: ophouden daarmee! Want: “Wat levert het hén op en wat kost het hen?”
Mijn rol als iQ Coach
In de rol van hulpverlener sta ik daar weer heel anders in. Wat ik bij mijn eigen kinderen lastig vind, lukt me bij hen wel. Het is nou eenmaal een andere rol en ik ben niet (en kan en wil dit ook niet zijn) de coach van mijn kinderen. Daar komen emoties en nabijheid bij kijken die ik bij de cliënt niet heb. Dat werkt dan als vanzelf nou eenmaal anders.
Samen onderzoeken wat er al in het leven en in de kwaliteiten van de cliënt aanwezig is, wat kan helpen om stress al een beetje te verlagen. Daarna samen op zoek naar nieuwe wegen om te bewandelen. Verlagen van stress is automatisch verhogen van veerkracht! Leren dat vallen niet erg is en zelfs noodzakelijk om te leren weer op te staan.
Echter zijn veel van onze cliënten al zo vaak en zoveel gevallen dat ze het liever uit de weg gaan dan het er op te wagen. De rol van ons als coach om hen het vertrouwen te geven dat wij aan hun zijde staan om hen op te vangen, geeft hen de moed om toch stappen te nemen.
Als het leven ‘overleven’ is, en je je altijd maar op de middenlijn blijft begeven, omdat dat het meest veilig is en de minste stress oplevert, zul je de pieken ook nooit bereiken en daarmee ook niet leren wat je kan helpen, wat positief voelt, wat je kracht geeft, waar je blij van wordt, enz. Als je bang bent voor de dalen, omdat ze pijn doen en je al zoveel pijn hebt gehad dat je dit op voorhand maar uit de weg gaat, zal je dit ook nooit iets positiefs opleveren.
De juiste begeleiding kan je leren accepteren dat je groeit van vallen en opstaan. Helpen van je stress te leren, zodat je meer veerkracht gaat ontwikkelen. Die veerkracht gaat je dan weer helpen je stress beter onder controle te krijgen. Dan is de cirkel mooi rond!
Meest recente blogs
Zie andere relevante blogartikelen
