Nabijheid

Nabijheid. Als ik dat woord hoor, neem ik verschillende dingen waar in mijn lijf. Er is een lichte spanning rond mijn maag, rond mijn hart wordt het warm en open, in mijn buik komt er rust en stilte. Het woord trekt aan me en ergens is het ook of ik over een kleine drempel heen moet stappen.

Als iQ Coach ben ik in nabijheid van mijn cliënten: ik stap in hun leven en wandel een stuk met hen mee. We werken op basis van een wederzijdse ‘klik’, die maakt dat er vanuit veiligheid en verbinding stapjes gezet kunnen worden. Mijn cliënt laat mijn nabijheid toe en opent zichzelf daardoor, zodat we samen met milde ogen kunnen kijken naar wat er vanbinnen is.

Dat is een mooi en kwetsbaar proces en tegelijk vraagt het ook iets van mij als coach. Wie is er nabij voor mij als coach? Voor wie open ik me en wie laat ik meekijken naar wat er bij mij vanbinnen is?
Allereerst denk ik aan één van mijn supervisoren. Als ik nabijheid nodig heb om te zoeken wat er bij mij speelt en waarin ik geraakt ben in mijn werk, dan maak ik een afspraak met haar. Om me figuurlijk aan te laten raken. Te vertellen aan iemand die voor mij veilig en verbonden voelt, die present is voor mij. Dat doet me goed: ik word gezien en gehoord, ik loop met hernieuwde energie (en met vragen om over na te denken) de deur weer uit (dank je wel, Dineke❤️).

En natuurlijk zijn er mijn iQ collega’s. Ik sloot me bij iQ Coaches aan vanwege hun visie, en ook om onderdeel te zijn van een geheel, om verbonden te zijn met anderen. We spreken elkaar regelmatig tijdens cliëntoverleggen. Daar denken we met elkaar mee en sparren we met elkaar over dingen die we in het werk tegenkomen of waar we in vastlopen. Het zet mij aan het denken over mijn eigen handelen als coach: wat maakt nou dat ik bij deze cliënt blokkeer of dat ik niet zie wat de volgende stap is? Wat kan ik daarvan leren over en voor mezelf? Het is verbindend om met andere bevlogen coaches die het werk van binnenuit kennen te zoeken en te onderzoeken.

Vooral waardevol voor mij zijn de 1-op-1 contacten die ik met verschillende coaches heb. Een collega die belt om te horen hoe het met me is. Een andere collega die ik app, omdat ze in mijn gedachten voorbij kwam. En vooral die collega die ik kan bellen als ik geraakt ben omdat er tijdens een sessie iets magisch gebeurde. Die collega die ik ook kan bellen op momenten dat ik het allemaal niet meer zo scherp zie. Dan kan ik mijn hart even uitstorten en zijn er de milde ogen van mijn collega die me weer helderheid geven en moed en energie om door te gaan. Ook als het spannend is in de coaching of schuurt…

Verbinding voelen, nabij zijn, soms gaat het vanzelf en soms is het zoeken. Soms belt iemand mij en word ik gezien, soms heb ik zelf uit te reiken en me te laten zien.
We staan aan het begin van een nieuw jaar, een mooi moment om te reflecteren: door wie word jij echt gezien? En wat doet dat met jou?

Zie andere relevante blogartikelen