Skip to main content
Astrid Merkelijn

Tuurlijk schrijf ik een blog

Tuurlijk schrijf ik een blog

'Natuurlijk schrijf ik een blog'. Mailde ik. Ik vind dat namelijk leuk om te doen. Ik heb zelfs modules gevolgd bij CopySchool. Ook kreeg ik van verschillende kanten feedback dat ik leuk kan schrijven en intrigerende koppen maak.

Na een halve minuut na het versturen van het mailtje sloeg de twijfel al toe.
“kan ik dit wel?” “hoeveel woorden moet een blog eigenlijk hebben?”
“wat is de doelgroep?” “doe ik er een plaatje bij?”
“wat willen ze lezen?”
“wie zit er toch op mij te wachten?” “AAAAARGH”
“waar zal ik over schrijven?”
En ga zo maar door en door en door en door…

Spaghetti

Er is geen thema, dan mag je zelf beslissen waar je over schrijft.
Oh dat is fijn, dacht ik 15 seconden. Totdat er weer allemaal gedachtes door mijn hoofd vlogen.
Ik kan beter even vragen of er een deadline is. Daar werk ik goed op, op deadlines. Maar straks zeggen ze eergisteren, dan ben ik teleurgesteld en heeft het geen nut meer om nog wat te schrijven. Weer flink wat storm in mijn hoofd. Thuis noemen we dit spaghetti.
Streng spreek ik mezelf toe. Doe eens niet zo gek. Als je gaat zitten en gewoon tikt, dan volgt het verhaal vanzelf. Zo gezegd, zo gedaan. Alleen werken mijn vingers niet mee. Er komt niets op het scherm. Mijn brein draait weer overuren.
Overal vraag ik advies. Waar kan ik over bloggen. Wat vind jij interessant om te lezen? De een zegt dit en de ander dat. Mijn hoofd tolt.
Ik voel de spanning opbouwen. Eigenlijk wil ik afhaken, de opdracht terug geven. Dat ik mij vergist heb. Dit is wat ik herken bij de personen die ik begeleid en ondersteun.

Spaghetti ontrafelt

Mijn partner ziet mijn worsteling, spreid zijn armen en zegt “volgens mij kan jij een knuffel gebruiken”. Daar maak ik dankbaar gebruik van. Hij helpt om mijn spaghetti te ontrafelen. “Je vindt het toch gewoon leuk om te doen? Geniet er dan van. Wat een ander er van vindt, doet er niet toe.” Shit zeg! Dit is ook altijd het advies wat ik aan een ander geef.
De ander is erg breed:
- mijn vriendinnen,
- mijn collega’s,
- mijn cliënten
- eigenlijk iedereen die het horen wil.
Voor mezelf vind ik het toch lastig.

Dus ik zit. Ik tik. Ik geniet. Eigenlijk zouden we allemaal onze eigen adviezen ook moeten volgen.
Als ik eenmaal zit en geniet en tik, dan ben ik bijna niet te stoppen. Wel wil ik alles dan honderd keer nakijken, aanvullen, aanpassen. Ik mag nog leren om tevreden te zijn.

Nou ja zeg, dacht ik toch dat ik er weken over gedaan had. Zo lang leek het dat ik er over zat te piekeren. Ik wilde mijn eerste blog sturen per mail en zag dat het maar 5 dagen geduurd had, het leek wel 5 weken. *grinnik zachtjes om mezelf*.
Herkennen jullie het gepieker? De onzekerheid? Wat doen jullie om je eigen spaghetti te ontrafelen?
Welke adviezen kun je zelf ook ter harte nemen?
Lach je ook wel eens om jezelf?

Voor het functioneren en verbeteren van onze website gebruiken wij gebruiken cookies.

Cookie instellingen

Om onze website te analyseren en verbeteren gebruiken we cookies.
Functionele Cookies Altijd ingeschakeld
Functionele cookies zijn nodig voor het functioneren van de website.
Analytische Cookies Ingeschakeld
Met analytische cookies kunnen wij (geanonimiseerde) gegevens verzamelen over het gebruik van onze website om die voor jou te optimaliseren.
Marketing Cookies Uitgeschakeld
Wij gebruiken marketing cookies voor het bijhouden van hoe onze bezoekers de website gebruiken.