Nabijheid en verbinding

Ik ben Björn (40 jaar, ADHD’er) in een gezin met dochter (8 jaar, blind, autisme), zoontje (4 jaar, eet Duracell batterijen) en mama (37 jaar, jeugdtrauma, in therapie). Een liefdevol gezin en een gezin met uitdagingen. Dankzij mijn ADHD kan ik die uitdagingen aan met creatieve oplossingen en een enorm doorzettingsvermogen. Ik heb de organisatie goed op de rails, maar ik voel me ook vaak eenzaam in mijn gezin. Dan heb ik de kinderen ingestopt, is mijn vrouw van de uitputting al gaan slapen en de schooltassen staan klaar. maar is er nog geen aandacht geweest voor mijn gevoelens en behoeften.

In die hoge versnelling waarin ik veel kan, kan ik ook veel vergeten, zoals mijzelf. Dan vergeet ik vrienden op te zoeken of mijn vrouw te vragen om een knuffel. En dat kan snel een neerwaarste spiraal worden van twijfel aan mijzelf. Zeker als de klussen blijven opstapelen en de twijfel blijft toenemen. ‘Mannen praten nu eenmaal niet makkelijk over gevoel’ was lang mijn wanhopig beginpunt om dit patroon te doorbreken, maar dat leverde weinig verandering op. En dan blijkt recent dat die ADHD veel meer aan de basis ligt: breng mijn iQ Coach Ronald ten tonele.

Hij helpt me ruimte vinden om uit te zoomen en de patronen te ontdekken. Hij dwingt me (liefdevol) knopen door te hakken. Hij is mijn gezonde extra hersenen om mij die volwassenen-skills die juist voor een ADHD’er lastig zijn tot in den treure voor te blijven doen. En dat schept ruimte, waardoor het op veel vlakken, ook de verbinding met mijn ‘loved ones’, beter gaat.

Dat is mijn nieuwsjaarswens voor jou, dat je minstens één zo’n persoon hebt, iemand die je kent, die je kan vertrouwen en die met je meejuicht als je een stap vooruit weet te zetten.

Zie andere relevante blogartikelen