Ruimte voor rust

Rust heeft een positieve klank, toch? … lekker rustig…..lekker uitrusten … vakantiegevoel?! Toch vind ik rust, ruimte voor rust, heel ingewikkeld.

Net als iedereen heb ik rust hard nodig, temeer omdat ik aan het herstellen ben van een autistische burn-out. Maar mijn veeleisende hoofd gunt mezelf vaak weinig rust. Als ik ’s ochtends langer blijf liggen dan mijn kinderen, roept mijn hoofd dat ik lui ben. Als ik overdag op de bank zit, hoor ik in mijn hoofd dat het nu mijn eigen schuld is dat ik somber ben, want ik doe niet genoeg mijn best om iets van mijn dag te maken. Als ik activiteiten afzeg omdat ik rust nodig heb, word ik verdrietig omdat ik me alleen voel. Rust nemen leert me voelen hoeveel houvast ik nodig heb om mijn dag door te komen. Hoe stuurloos ik me vaak voel. Hoe moeilijk ik het vind om mezelf te accepteren als ik rust.

Rust nemen… het moet wel gebeuren. En stapje voor stapje leer ik te herkennen hoe ik eigenlijk tot rust kom. Wat ik nodig heb om te ontprikkelen. Samen met mijn iQ Coach leer ik nadenken over alternatieve activiteiten (zoals wandelen, douchen, puzzelen, lezen, schrijven en haken). Ik leer te voelen als de spanning oploopt en ik leer te herkennen welke gedachten me onrustig maken. Ik leer ook hoeveel inspanning gesprekken me eigenlijk kosten. Ik leer minder te vechten en soms begin ik zelfs te genieten van rust.

De zoektocht levert ook een dilemma op. Want ik heb hulpverleners nodig. Ik heb een psycholoog, psychiater en een iQ coach …. maar gesprekken met hulpverleners geven me ook veel prikkels en vragen veel van de beschikbare energie in mijn week.

Samen met mijn psycholoog spreek ik een prikkeldieet af. Weken met minder prikkels en meer rust. Ongeveer in dezelfde tijd oppert mijn vaste iQ coach om kennis te maken met een collega die een lichaamsgerichte benadering heeft. Misschien heb ik er wat aan om bij hem te gaan boksen. Om actief met mijn gevoelens aan de slag te gaan? Ik ben eerst nog een beetje sceptisch…. nog een hulpverlener erbij, past dit bij minder prikkels, meer rust... Maar we spreken af om het te proberen.

Het blijkt een goede verandering. Vanwege mijn zoeken naar ‘rust’ kies ik voor afwisselend twee verschillende benaderingen. Eén keer in de twee weken spreek ik mijn vaste coach. Wij blijven samen het ‘zware werk’ doen: goede, soms heel intensieve gesprekken over hoe ik mijn leven vormgeef, hoe ik, wat ik leer bij therapie, toepas in mijn dagelijks leven. Gesprekken over hoe ik meer rust kan nemen en meer ruimte voor mezelf kan creëren en hoe ik omga met gevoelens en gedachten die niet fijn zijn maar waar ik wel mee moet leren omgaan.

En één keer in de 2 weken ga ik naar de collega coach. Daar hoef ik niet te praten (het mag wel!). We gaan iets ‘doen’: oefenen met voelen, met ademhalen, met (stevig) staan, met boksen, met me niet schamen voor stimmen, met emoties uiten, oefenen met rust…
Ik ben heel blij dat er ook op deze manier ruimte is gemaakt voor rust. Blij dat ik twee zo verschillende ‘coaches’ heb getroffen die elkaar aanvullen en allebei zo’n waardevolle bijdragen kunnen leveren aan mijn herstel. Blij dat er bij iQ coaches ruimte is voor dit maatwerk dat bijdraagt aan Ruimte voor Rust.

Voor nog een heel ander column over Ruimte voor Rust (met hetzelfde begin), kijk op: https://waarrianneaandacht.blogspot.com/.

Zie andere relevante blogartikelen