Gezinsdynamiek
Mijn gezin, daar ben ik de papa, die ene met ADHD, de drukke en de creatieve. De kinderen willen meestal door papa naar bed gebracht worden want papa kan je in de lucht gooien en gekke stemmetjes doen. Mama is saai, zij is de rust, regelmaat en oneindige liefde. Want ook waar: papa verliest zijn geduld nu en dan wanneer hij papa moet zijn maar eigenlijk één van zijn 101 projecten wil doen.
Ik heb veel in huis, maar vertragen hoort daar niet per se bij. Mijn vrouw wel maar zij is erg inschikkelijk door een zware jeugd. Mijn dochter van negen heeft autisme en is blind en uit eigenbelang kan zij mij soms wel vertragen. Toch is ook zij zachtaardig en laat zich makkelijk overstemmen door mij of anders wel door haar drukke broertje van vijf. Dat kereltje is een kleine kopie van mij lijkt het, een neurdivergentje misschien? (Een vraagstuk voor later.) We zijn een gevarieerde mix van vier mensen in één huis en nu zowel ik als mijn vrouw in therapie zitten is de dynamiek waar we op elkaar leunden aan het veranderen. Dat was jaren een prima dynamiek, tot dat er één van ons om viel, dan ging de ander mee. Tegenwoordig sta ik meer op mijzelf dankzij therapeut en iQ Coach maar leunt mijn lief nog wel op mij.
Gezinsdynamiek is niet iets statisch, het verandert echt enorm, elke keer als één of meerdere van de gezinsleden aan zichzelf werkt. Dat is een waardevol iets om te beseffen voor mij, maar ook voor mijn behandelaren. Zo’n Jenga toren: verplaatst één steentje en en de toren staat er heel anders bij. Daar eindigt de metafoor ook meteen, want wij zijn juist steentjes aan het toevoegen in plaats van weghalen zodat ons gezin steeds sterker staat.
Meest recente blogs
Zie andere relevante blogartikelen
