1 aanmelden nieuwe client

iQ Coaches

  • levenscoaching
  • pillar
  • voorlichting

coach

Hier vertellen iQ Coaches over hun ervaringen, bevindingen en beschouwingen.
Volg ze ook op Facebook en Twitter en blijf op de hoogte.

De P van Presentie en van Pas op


iQ PILLAR methodiek afbeelding

Toen ik anderhalf jaar geleden startte als iQ Coach was Presentie als onderdeel van de PILLAR-methode voor mij een doorslaggevende reden om bij de iQ-club te willen horen, op die manier wilde ik werken.

De P van Presentie gaat ver, als coach sluit ik aan bij het leven van de cliënt, bezoek die thuis of op een andere locatie waar hij of zij de voorkeur aan geeft en ik houd rekening met de tijd die voor hem of haar het beste uitkomt.

Van cliënten hoor ik dat ze het fijn vinden dat ik bijna altijd bereikbaar ben en meestal snel reageer als ze een appje of mail hebben gestuurd omdat ze behoefte hebben aan contact. Ze vinden het geweldig dat ze me ook kunnen bereiken op momenten waar andere coaches, psychologen en psychiaters de telefoon uitzetten, buiten kantoortijden en in het weekend.

Eén van mijn cliënten stuurt me dagelijks een appje als hij wakker is: ‘Goedemorgen Belinda’. Het geeft hem het idee dat er iemand op hem zit te wachten en het geeft mij inzicht in zijn verstoorde dag- en nachtritme. Ik hoef niet te reageren, maar doe dat eigenlijk altijd in de vorm van een duimpje of smiley. Andere cliënten vinden het fijn dat ik elke week op hetzelfde moment bij ze kom. Weer anderen geven er de voorkeur aan om nog op de dag zelf te kunnen beslissen of de afspraak wel of niet door kan gaan. Dat hangt dan af van de gemoedstoestand of het energieniveau van die dag.

Soms is het voldoende om alleen even kort met iemand te appen, maar het komt ook voor dat ik met iemand ruim een uur aan de telefoon zit omdat er iets is gebeurd waardoor hij of zij van slag is. Bij een ander beantwoord ik keurig genummerde vragen in een mail, uiteraard met dezelfde nummering. Nu in het Coronatijdperk bied ik onrustige cliënten de kans om vaker en korter contact te hebben via Vsee, Skype of WhatsApp beeldbellen. Presentie vertoont zich dus in verschillende gedaantes.

Als coach vind ik het mooi dat ik cliënten die flexibiliteit kan bieden, maar ik merkte in mijn eerste jaar dat ik tegen mijn eigen Presentiegrenzen opliep. Op het moment dat een van mijn cliënten bijna dagelijks anderhalf uur telefoontijd opeiste, liefst laat in de avond, werd het mij langzaam duidelijk dat deze Presentie teveel van het goede was voor mij. Ik ben geen avondmens en hij duidelijk wel. Ik liet ik het een tijdje doorgaan omdat hij er alle reden voor had om gestrest te zijn en iemand nodig had bij wie hij zijn verhaal kwijt kon.

Tegen het eind van het jaar merkte ik dat ik onrustiger was en slechter sliep. Doordat ik lang geleden een burn-out heb gehad gingen bij mij de alarmbellen af. Dit kon niet de bedoeling zijn. De kerstperiode gebruikte ik om mijn eerste jaar te evalueren. Conclusie: de Presentie bij deze cliënt ging ten koste van mezelf. Ik was over mijn eigen grenzen heen gegaan en had hem onvoldoende grenzen aangegeven. Ik was wel Present geweest voor hem, maar niet voor mezelf. Hier moest ik iets mee.

De betreffende cliënt heeft inmiddels een nieuwe coach die ik heb geadviseerd om duidelijke grenzen te stellen, in het belang van haarzelf en de cliënt. In dit nieuwe jaar zorg ik beter voor mezelf. Ik wil in eerste instantie Present zijn voor mezelf om daarna ook Present te kunnen zijn voor cliënten. Ik moet goed blijven aanvoelen en aangeven waar mijn grenzen liggen want de meeste cliënten voelen dat niet aan. Ik kan het hen dan ook niet verwijten. Waar die grenzen precies liggen is voor iedere coach anders maar de P staat voor mij niet meer alleen voor Presentie maar ook voor Pas op.

 

Hans KBelinda van Steijn
iQ Coach

Muziek: plezier of een gruwel?

iQ muziek plezierofgruwel

"Ik doe het raam even dicht, al dat geluid vind ik niet fijn als ik met jou in gesprek ben", aldus één van mijn coachees. Mijn nieuwsgierigheid was gewekt.

Hoe werkt dat dan met muziek? Muziek is in iedere cultuur een verbindingsmiddel. Een spannende vorm om contact te maken. 

Muziek kan een welkome afleiding zijn of afleidend, storend, onrustig. Je kunt het gesprek niet meer volgen, de tekst leidt je af.

  • Van welke muziek houd jij eigenlijk?
  • Op welke momenten luister je daarna?
  • Geniet je er dan ook van?
  • Deel je het ook met iemand?
  • Vraag je dan of diegene het horen wil?
  • Waarom niet?
  • Het is toch ook fijn als je vraagt of het raam open mag als je met meerdere in een ruimte bent?
  • En welke muziek zet je op als diegene jouw muziek niet mooi vindt?

Muziek die aanblijft terwijl jij het niet kan verdragen, leidt tot een isolement. Je kunt niet meer luisteren. Daardoor voel je je alleen. Dan is het moeilijk om een gesprek te voeren en loop je het liefst weg. Omdat je rust wilt. In rust kun je wel naar muziek luisteren. Dan kun je luisteren naar de teksten. Het is mogelijk om samen naar muziek te luisteren. En dat is ook spannend. Welke muziek zet je op? 

Genieten van muziek kan samen

Genieten van muziek kan samen. Luisteren naar een nummer. Genieten van het nummer. En dan uitwisselen wat het je doet, in welke stemming je komt en wat je aanspreekt. Muziek niet als achtergrond bij een gesprek maar een onderwerp van gesprek brengt leven. Leven in het gesprek en in de muziek. Durf jij te onderzoeken wat er gebeurt als muziek het onderwerp van gesprek wordt? 

Probeer, onderzoek en test uit of muziek voor jou plezier kan worden doordat je er met een vriend, buurman of ieder ander die wil, in gesprek gaat. Veel plezier en succes met het onderzoek. 

 

iQ Inke LogtenbergInke Logtenberg
iQ Coach

Autisme en weerstand

web-4642668_1920_1.jpg

Je hebt een deadline voor een belangrijke opdracht en je komt er maar niet aan toe iets op papier te zetten. Ken je dat gevoel? 

Je bent er dag en nacht in je hoofd mee bezig, maar de inspiratie lijkt compleet te ontbreken. Je maalt en maalt en er ontstaat een enorme weerstand tegen de opdracht, waar je in eerste instantie zo enthousiast over was. Je weet zelfs niet meer of het onderwerp wel zo geschikt is. Je voelt de frustratie van binnen, raakt geïrriteerd en reageert kortaf, soms zelfs boos. Of je slaat volledig lam en er komt helemaal niets meer uit je vingers, met als gevolg dat je je een nietsnut voelt en jezelf in de put praat. Je praat er eens met een collega over en in één keer is het onderwerp van je opdracht duidelijk: AUTISME en WEERSTAND.

Want is dát niet waar mensen met autisme dagelijks meerdere keren tegenaan lopen? Weerstand tegen verandering, weerstand tegen sociale contacten en weerstand tegen prikkels?

Neem even dit praktische voorbeeld: je hebt bedacht wat je gaat eten vandaag, wat al lastig was. Je hebt een boodschappenlijstje gemaakt en gaat naar de winkel om boodschappen te doen. Dit kost allemaal veel voorbereiding en energie. Dan kom je in de winkel en is er één ingrediënt niet, dat je toch echt nodig hebt voor je gerecht. Je moet iets anders verzinnen om toch een maaltijd op tafel te krijgen. Je raakt in paniek en weet niet hoe je het op moet lossen en verlaat zonder boodschappen de winkel.

Nog een ander voorbeeld: je bent uitgenodigd voor een feestje van je beste vriendin. Er komen veel mensen, de muziek staat luid, mensen lopen vlak langs elkaar heen en er wordt van je verwacht dat je gezellig mee kletst. Maar jij hebt last van alle geluiden en aanrakingen, weet niet hoe je je moet gedragen en vindt het lastig om over koetjes en kalfjes te praten. Je wilt eigenlijk helemaal niet naar het feestje, maar als je niet gaat stel je je vriendin teleur.

Waar komt die weerstand nou vandaan?

Als je autisme hebt, is er een grote kans dat je een duidelijke voorkeur hebt voor routine, regelmaat en voorspelbaarheid. Je brein is minder flexibel, doordat de informatieverwerking anders verloopt. Alle informatie komt anders en vaak vertraagd, of zelfs helemaal niet binnen. Ook komen zintuiglijke prikkels vaak onverwacht hard binnen. Dit maakt het erg moeilijk voor je om te schakelen en te anticiperen op situaties of in gesprekken.

Wat zijn gevolgen van die weerstand?

Als je bovenstaande begrijpt kun je je voorstellen, dat wanneer je autisme hebt, je anders reageert dan anderen zouden verwachten. Je wordt sneller boos en geïrriteerd, je kunt “vreemd” gedrag laten zien en situaties gaan vermijden. Je omgeving reageert met onbegrip en afkeuring.

Dit kan uiteindelijk resulteren in boosheid, frustratie, verdriet, afwijzing, onmacht en eenzaamheid.

Wat zijn oplossingen om weerstand te verminderen?

Oplossingen liggen voornamelijk in de voorbereiding en het voorspelbaar maken van situaties. Als je autisme hebt en weet wat je kunt verwachten, dan scheelt dit een hoop stress. In het eerste voorbeeld is het boodschappen doen al voorbereid, zou je denken. Toch loop je in zo’n situatie vast. Wat je had kunnen doen in zo’n geval is van tevoren alternatieven bedenken. Dit kan zijn van andere ingrediënten opschrijven ter vervanging van iets dat niet verkrijgbaar is, tot het kopen van een kant-en-klaar maaltijd.

Andere oplossingen liggen in de vraag ‘Hoe wil ik omgaan met een bepaalde situatie?’, ‘Wat is voor mij belangrijk?’ en ‘Hoe communiceer ik dit naar anderen?' In het geval van het feestje van je vriendin kun je je zich afvragen of er andere oplossingen zijn, zonder je vriendin teleur te stellen. Je kan het feestje afzeggen en een keer alleen met je vriendin afspreken om alsnog de gelegenheid te vieren. Of je kunt aangeven een uurtje op het feestje aanwezig te zijn en dan weer naar huis te gaan. Een andere mogelijkheid kan zijn dat je aanwezig bent op het feestje, maar je vooral bezig houdt in de keuken met de voorbereiding van de hapjes en drankjes, zodat je niet de hele avond in contact hoeft met allerlei mensen.

Belangrijk is te onderzoeken: Hoe dan wel?

Ben jij iemand met autisme of ken jij iemand met autisme, die veel weerstand voelt en niet weet hoe hiermee om te gaan? Neem gerust eens contact op met mij. Dan kunnen we samen sparren waar mogelijkheden en oplossingen liggen.

Mèlina

Mèlina Temmink
iQ Coach

Zelfmoordgedachten: daar praat je toch niet over?

iQ Blog Vrouw Bezorgd zelfmoordgedachten

Praten over zelfmoordgedachten is niet iets wat de meeste mensen dagelijks doen. Sterker nog, voor veel mensen is dat onderwerp taboe. Maar hoe komt dat nu eigenlijk? En is het terecht? Wij, iQ Coaches, leerden er van alles over op de studiedag over zelfmoordpreventie die 113 ons gaf. 

Praten over zelfmoord kan moeilijk zijn ...

Praten over zelfmoord kan moeilijk zijn omdat je het eng vindt. Bijvoorbeeld omdat je bang bent dat de ander je vraag stom vindt. Ook vind je het misschien vervelend dat je een negatief onderwerp aanroert of ben je bang dat iemand je belachelijk vindt omdat je het fout hebt. Of dat iemand vindt dat je je niet met zijn zaken moet bemoeien. Sommige mensen vinden het ook dom als je zo’n vraagt stelt. Ze zeggen dat je iemand dan op een idee brengt. En natuurlijk is veel leuker en gemakkelijker om positieve onderwerpen aan te roeren. 

Stel dat je iemand die je kent, ik noem hem even Bram, iets zegt waardoor je je afvraagt of hij zelfmoordgedachten heeft. Hoe eng het ook kan lijken om de vraag te stellen: als je Bram de vraag niet stelt, betekent dat mogelijk dat Bram helemaal niemand heeft. Niemand die hem hoort, niemand die naar hem luistert. En dat maakt de kans dat Bram eenzaam en radeloos zelfmoord pleegt groter.

Wist je dat 10% van de mensen wel eens aan zelfmoord denkt? En dat er in Nederland elke dag 5 mensen overlijden door zelfdoding? Mensen die misschien wel nooit iemand gehad hebben die echt luisterde? Ook kan het betekenen dat jij je ongerust blijft maken als je de vraag niet stelt, terwijl dat helemaal niet nodig is. Want stel dat je van Bram dit appje krijgt: ‘Als ik van school afgestuurd word, dan hoeft het voor mij niet meer!’ Dan kun je denken dat hij aan zelfmoord denkt. Maar je weet het niet. En als je het vraagt en Bram antwoordt oprecht verbaasd: ‘Nee! Dat is toch zonde?’ Dan weet je hoe het zit en ben jij gerustgesteld.

Het hoeft helemaal niet moeilijk te zijn ...

Het hoeft helemaal niet moeilijk te zijn om over zelfmoord te praten. Neem bijvoorbeeld Sophie. Vraag haar of ze wel eens aan zelfmoord denkt als je je zorgen over haar maakt. Misschien maak je je zorgen omdat ze iets heeft gezegd zoals ‘Ik ben anderen toch alleen maar tot last’. Of trekt ze zich ineens heel erg terug of lijkt ze na een lange periode van depressie ineens gelukkig en gaat ze cadeautjes uitdelen. Zeg dan welk gedrag je ziet en zeg dat je je daar zorgen om maakt. En je kunt heel direct vragen: ‘Denk je wel eens aan zelfmoord?’ En als ze zegt dat ze daar wel eens aan denkt, vraag dan ook hoe het komt dat ze er aan denkt. Wat maakt haar zo wanhopig? En vraag of ze al een plan heeft en hoe dat plan er dan uitziet. Hoe ze het wil gaan doen en waar. Weet ze al wanneer? Zo lang je niet oordeelt, geen adviezen geeft en echt probeert te begrijpen wat ze bedoelt, kun je het niet zo gauw fout doen. 

Het is namelijk helemaal niet zo dat je iemand op zelfmoordgedachten brengt door erover te praten. Neem vooral de tijd en probeer mee te gaan naar die duistere kelder van de zelfmoordgedachten. Als iemand helemaal zijn verhaal heeft gedaan, dan heb je al heel erg geholpen. Dan  heeft er iemand echt geluisterd. Daarna kun je vragen of je iets voor iemand kunt doen en of hij al hulp heeft. Zo niet, zoek dan samen hulp, vooral als iemand al concrete plannen heeft. Als de situatie acuut is, bel dan 112. Durf je iemand niet met een gerust hart alleen achter te laten omdat je bang bent dat iemand zelfmoord pleegt voordat je hem weer ziet, kun je ook samen 0900-0113 bellen. Want iemand met zelfmoordplannen wil bijna nooit echt dood: hij wil van zijn wanhoop af. Help hem daarbij. 

Als je het nog te spannend vindt om over zelfmoord te praten, zoek dan meer tips op www.113.nlen kijk ook eens in de app ‘VraagMaar – Zelfmoordpreventie’ van 113. Dus ook al vind je het moeilijk: praat over zelfmoord als je je zorgen maakt over iemand. Wellicht red je er een leven mee.

maaike3324
Maaike Vertregt
iQ Coach

De kunst om niet je hoofd maar je hart te laten spreken …….

artikel Ronald

 

Mijn cliënt Mark loopt in zijn leven tegen verschillende zaken die te maken hebben met kenmerken uit het autistische spectrum. Zijn kracht ligt in redeneren, denken en zaken onder woorden brengen. Het herkennen en benoemen van zijn gevoel is lastiger voor hem. Hij is een makkelijke prater en hij waarschuwde in één van onze gesprekken dat hij zomaar een uur enthousiast vol praat, maar daardoor niet laat zien of toelaat wat er eigenlijk (gevoelsmatig) speelt. Zo heeft hij naar eigen zeggen al menig hulpverlener ‘om de tuin weten te leiden’. Inderdaad blijkt in onze gesprekken dat Mark niet makkelijk over zijn gevoel praat, terwijl zijn kracht met woorden hem niet verder helpt bij zijn levensvraagstukken. Die los je immers niet zomaar denkend of redenerend op. Maar hoe dan wel? Hoe kom je bij je gevoel? Ik heb op dit vlak een heel mooi gesprek met hem gevoerd waarvan ik de hoofdlijn graag met je wil delen, omdat ik trots op ons ben dat we voorbij zijn denken kwamen en hebben kunnen praten over waar het voor hem (ook gevoelsmatig) echt om ging.

En dan is er die mijlpaal

Mark is erg moe. Hij heeft een ‘Rollercoaster’ week achter de rug, vooral op zijn werk. Daar is o.a. duidelijk geworden dat hij een jaar verlenging krijgt. Een belangrijke beslissing van zijn werkgever waar hij actief op aangestuurd heeft. Een mijlpaal dus…… We bespreken hoe dit voor hem is, maar Mark praat daar snel overheen. Hij vertelt met name veel feitelijkheden (zoals over de verlenging, een projectleider die afscheid neemt, een aanbesteding die bijna klaar is).

Omdat ik uit eerdere gesprekken weet dat hij eigenlijk niet ‘in zijn hoofd’ wil blijven, vraag ik door op wat dit alles op het werk voor hem betekent. Ook hier blijven we steken in feitelijkheden en begrippen als ‘organisatorische consequenties’ en ‘risico’s en ‘verantwoordelijkheden’. Het valt me op dat Mark bijna niet stilstaat bij het succes van de verlenging van zijn baan, dus ik benoem dat het echt mede zijn verdienste is dat tot verlenging besloten is. Nog steeds lijkt het hem weinig te doen en praat hij over zijn gevoel heen, maar kijkt er as het ware van een afstandje nuchter en rationeel naar om vervolgens te beschrijven wat hij ziet.

Controle houden kost veel moeite en stress

Ik vraag of er meer speelt (ook op andere gebieden) in zijn leven. Dan vertelt hij tussen neus en lippen door dat ook de aanstaande bruiloft van zijn dochter veel impact heeft. Omdat ik doorvraag, vertelt hij dat het ‘onder controle houden van alles’ veel moeite kost en stress veroorzaakt.

Ik merk bij mezelf dat ik afdwaal bij al die woorden en niet goed doorgrond waarom hij zo zakelijk en rationeel praat over mooie gebeurtenissen, zoals over de verlenging op het werk en de bruiloft van zijn dochter. Geen opluchting, geen trots, nauwelijks blijheid………. Ik besluit dit te benoemen en zeg: “Je vertelt hele mooie dingen (over je ‘verlenging’ en ‘de bruiloft) maar ik merk helemaal niet of je blij bent of wat je er echt van vindt, hoe kan dat?” Weer volgen veel woorden. Ik zeg: “Mark, ooit heb je me gewaarschuwd dat je soms de neiging hebt dingen uitgebreid en rationeel te vertellen waarmee ‘iets’ verborgen blijft. Ik krijg het idee dat dit nu aan de hand is.” Mark moet glimlachen maar begint weer te praten en concludeert: ‘dat hij over belangrijke gebeurtenissen altijd veel redeneert en alles overdenkt’.

Hoe kom je dan bij je gevoel

Ik besluit het er niet bij te laten en haal een eerder gesprek aan waarin hij vertelde dat hij het ‘lastig’ vindt om bij zijn gevoel te komen. En dat ik toen geraakt was door zijn eerlijke en persoonlijke verhaal over hoe hij kunst beleeft. Destijds vertelde hij over een schilderij van Picasso, en dat dit hem zo trof omdat hij zich precies zo voelde als wat Picasso geschilderd had. Ik zei: “Het leek toen wel of kunst rechtstreeks naar je hart en gevoel gaat, buiten al je redeneren om”. Mark valt opeens stil.

Ik bied hem aan samen eens naar een museum te gaan. Daar heeft hij wel oren naar. Vervolgens vraag ik hem of hij een kunstwerk op internet op wil zoeken dat iets zegt over hoe hij de verlenging op zijn werk beleeft. Dat zal hij proberen. Ik wil ook meer horen over de bruiloft dus vraag: “En over de bruiloft, die jou nu ook erg bezig houdt? Schiet je daarbij een kunstwerk of schilderij te binnen?” Mark wordt meteen stil, richt zijn aandacht naar binnen en zegt vrij snel: “Nee geen schilderij, maar ik zou graag een lied voor haar zingen”. Hij zoekt even op de iPad: Tom Walker - Leave a Light On “https://www.youtube.com/watch?v=nqnkBdExjws. Nieuwsgierig vraag ik wat dat lied zo bijzonder voor hem maakt. Hij legt uit dat het over een vuurtoren gaat waar een licht aangestoken/aangelaten wordt voor een vriend die aan de drugs is. En daarmee over ‘er zijn’ voor iemand die je nodig heeft’. Licht geraakt vertelt hij dat hij zijn dochter met het lied wil vertellen dat hij het erg vindt dat hij ‘er niet genoeg voor haar is geweest’. Poeh.... dat is best een heftige constatering....... Maar wat een prachtige directe metafoor ook van zijn gevoel (net als destijds bij het schilderij van Picasso). Blijkbaar kan kunst hem helpen om zich meer bewust te worden van zijn gevoelsmatige kant en om hier woorden aan te geven.

Muziek doet wonderen

Ik vraag door over zijn relatie met zijn dochter, en wat ze volgens hem gemist kan hebben. Het blijft bij ‘ik ben er niet altijd voor haar geweest’. Ik benoem de pijn die hem dat volgens mij doet en dat het hem raakt hoe het in de opvoeding gegaan is. Hij beaamt dat. Hij zou het graag anders doen, maar zo gaat het steeds. Hij neemt het zichzelf, net als in vorige gesprekken, kwalijk dat het zo gegaan is. Ik benoem zijn gevoel en vraag daarna of hij met dit lied misschien ook naar de toekomst kijkt. Hij vraagt wat ik bedoel. Ik vertel dat er in het lied voor mij ook een laag zit die juist naar de toekomst verwijst… : de wens, de hoop, de belofte of het streven dat je het in de toekomst graag anders zou doen. Dat klopt wel volgens Mark. Hij geeft aan dat dit moeilijk is, dat kwetsbaarheid en intimiteit erg lastig voor hem zijn. En dat hij, door hoe het gegaan is in de opvoeding, weinig vertrouwen in zichzelf heeft om een geloofwaardige belofte te doen aan zijn dochter richting de toekomst. Alhoewel ik me daar wat bij kan voorstellen vraag ik daarna of hij enig idee heeft hoeveel huwelijksbeloften stand houden……: een schrikbarend laag percentage. En ik vraag: “Moeten we daarom maar niet meer trouwen in Nederland?” We zoeken samen naar andere woorden voor wat hij eigenlijk zou willen zeggen over de toekomst met zijn dochter, zoals: een voornemen, een intentie, of gewoon de wens ‘dat het in elk geval beter zal gaan om een licht voor haar aan te laten’ dan het in het verleden ging.

Het lied is nooit gezongen. Maar Mark heeft een indrukwekkende speech gegeven op de bruiloft geïnspireerd door ‘het licht van de vuurtoren’ en zijn wens voor de toekomst met zijn dochter. Op zijn manier heeft hij zo zijn hart laten spreken in plaats van zijn hoofd. Wat een kunst…….. !

 iQ Coach Ronald WesterbeekRonald

 

De natuurlijke manier van ontstressen

 iQ natuurlijkontspannen

 

 

 

 

Zoals de meeste van onze zondagen zijn we ook deze dag weer met zijn tweeën gaan wandelen, mijn vrouw Angelique en ik. Onlangs keek ik vanuit de auto uit over een prachtig, voor mij nieuw, natuurgebied, de Sallandse Heuvelrug.  Je komt er, door vanuit Holten over de Holterberg te rijden richting Hellendoorn.  Je meandert dan door een afwisselend gebied met bos en heide, heuvel op, heuvel af, met als hoogste punt, de Noetselerberg, van waar je kilometers ver kunt kijken. Als je dit hebt gezien dan krijg je zin om daar te gaan wandelen, althans zo vergaat het mij. 

Angelique en ik hebben een praktijk voor coaching en therapie en zijn gemiddeld zo'n 60 uur per week gepassioneerd met ons werk bezig dat bestaat uit het voeren van veel, vaak diepgaande, gesprekken met daarnaast een heleboel computeruren.  Je begrijpt dat we aan het einde van de week met een vol hoofd zitten.  Het laatste waar ik dan zin heb is nog meer informatie tot me nemen door een boek te lezen of een film te kijken. Ik wil “afdraaien”, me ontdoen van alles wat ik die week heb gezien en gehoord en me weer opladen. 

Herken je hier iets in?
Het gevoel van “vol zitten”?
Vol van informatie en indrukken?
Een moe hoofd?
Niet meer in staat om nog iets op te nemen?
Je niet kunnen concentreren?
Mogelijk gepaard gaande met frustratie en chagrijn?

Daar is gemakkelijk iets aan te doen. Heel natuurlijk en eenvoudig met een methode die al miljoenen jaren proefondervindelijk zijn nut heeft bewezen: de natuurwandeling. 

Hoe werkt deze methode? 

  • Kleed je niet te warm aan, maar wel warm genoeg en neem een rugtas mee met een flesje water en wat fruit voor onderweg.
  • Zoek een wandelroute met een afstand die je met enige moeite net aan kunt lopen. Er zijn duizenden wandelroutes te vinden op internet, zelfs met onlinenavigatie. Een stem uit je mobiel wijst je dan de weg, maar je kunt ook naar 1 van de vele bezoekerscentra gaan die er door Natuurmonumenten en Staatsbosbeheer bij de mooiste natuurgebieden in ons land zijn gebouwd. Daar is ruim parkeergelegenheid en een restaurant voor koffie, thee of een biologische lunch. Van daaruit worden er verschillende wandelroutes aangegeven met gekleurde paaltjes. Kies gerust voor een pittige route.
  • En dan begint het: ga wandelen. Begin rustig, een slentertempo, tot je spieren warm geworden zijn. Ga dan steviger wandelen tot je in een lekkere cadans komt.
  • Praat zo min mogelijk met degene naast je. Doe geen oortjes in om muziek te luisteren.
  • Voel je lijf hoe warm wordt en je bloed sneller gaat stromen. Voel je voeten op de aarde en kijk om je heen, voel de lucht, de wind om je gezicht en open je voor de levengevende energie van de natuur. Zet al je zintuigen open.
  • Als je wilt kun je onderweg op een bankje bij een mooie uitzichtplek gaan zitten om even uit te rusten en wat te drinken of te eten. Blijf niet zo lang zitten dat je begint af te koelen. 
  • Ga niet klagen als het tegen het eind van de tocht wat zwaar gaat worden. Geniet van je vermoeidheid en stap lekker door. Je kunt dit aan. 
  • Bij de finish aangekomen mag je jezelf en je wandelgenoot trakteren op een lekkere bak koffie of warme chocolademelk met appeltaart en een flinke toef slagroom. Als je dan ook nog een poos bij een open vuur kunt zitten dan is de ontstressdag compleet.

Ik wens je veel ontspanning.

Hans KHans Keupink
iQ Coach

Autisme is geen stoornis

iQ autisme is geen stoornis

Mijn visie op autisme is dat het geen stoornis is. Het is een andere manier van leven waarbij de mensen zonder autisme het lastig vinden om met iemand met autisme om te gaan en andersom. Dit omdat ze alleen vanuit hun eigen denkwijze, gevoel en gedrag weten hoe je als mens in elkaar steekt; en ze er dan vanuit gaan dat de ander dus ook zo is. En dat is niet zo: de ander is niet zoals jij en zal dat ook nooit worden. Dat besef helpt om te kunnen accepteren dat wat jij zegt, denkt, voelt of doet, voor de ander niet automatisch helder is.

Waarom zie ik autisme niet als een stoornis?
Ik zie autisme daarom niet als een stoornis, maar als een andere manier van leven. En die andere manier van leven, of het leven ervaren, is waarschijnlijk met een reden. Waarschijnlijk is er een reden voor waarom de één met autisme ter wereld is gekomen en de ander niet. Beiden hebben een boodschap, een opdracht te vervullen hier op aarde. Zie dat niet als iets heel groots. Zie het als een klein radartje in het geheel om beetje bij beetje verandering te brengen, ten positieve voor de aarde en al het leven om ons heen.

Wel is het zo dat de wereld (nog) voornamelijk is ingericht op mensen zonder autisme en dat past niet altijd bij hoe mensen met autisme zich kunnen ontplooien en zich volwaardig mens kunnen voelen binnen het huidige systeem. Wat weer tot gevolg heeft dat ze hun opdracht op aarde niet in dit systeem kunnen uitvoeren. Niet vreemd dat er dan veel mensen met autisme zijn met depressieve gevoelens en gedachten en dat sommigen zelfs niet meer op aarde willen zijn. Als we die rol van ieder mens op aarde nou eens anders zouden bekijken en ieder mens de kans zouden geven om zijn of haar eigen rol te vervullen? Wat zou er dan gebeuren met de eigenwaarde van ieder mens en de mensheid in het geheel? Het klinkt bijna te mooi om waar te zijn, maar eigenlijk is het vrij simpel. Kijk naar ieders kwaliteiten en help elkaar om die in te kunnen zetten. Dan stroomt de energie weer op aarde en kunnen we een positieve verandering brengen ten goede van al het leven op aarde (met en zonder autisme).

De bewuste variant
Er is weinig bekend over wat de oorzaak is van dat iemand autisme heeft. Sterker nog, ieder persoon met autisme heeft zijn of haar eigen variant van autisme, een eigen versie van ‘afwijkingen’ in de genen (ik spreek liever van genvariaties). Daarom zie ik autisme ook niet als een stoornis. Het is geen error of foutje van het systeem. Het is een bewuste variant van de mens.

De diagnose autisme is voor mij niet zo belangrijk. Al helpt een diagnose wel met inzicht krijgen in hoe het binnenin jou werkt. Door alle vragenlijsten en testen die zijn afgelegd heb je ook een beter inzicht in jezelf en dat helpt om duidelijker te kunnen communiceren naar de buitenwereld wat jij nodig hebt en wat jij graag doet in dit leven.

De ondersteuning van een coach zie ik als hulp om jou te laten ontdekken wat jij nodig hebt in dit leven, wat jou te doen staat, en om dit samen of met behulp van de coach te communiceren met de buitenwereld. Dat is niet zielig of minderwaardig of onkunde. Nee, we zijn hier op aarde als mensheid samen en om elkaar te helpen ontwikkelen tot een volwaardig mens. Ook ik heb als coach mijn eigen hulp om mij heen om verder te kunnen groeien als coach, als mens, en ploeter ook regelmatig door de moeilijkheden heen die ik heb meegekregen bij mijn geboorte. Het pakketje waarmee je op aarde bent gezet, noem ik dat. Zo heeft iedereen zijn of haar eigen pakketje. Daarom kan je ook niet van een ander verwachten dat die precies zo doet als jij wilt of denkt. Die ander is met een andere inhoud op de aarde gekomen en zal zijn of haar eigen weg volgen op zijn of haar eigen manier. Op deze manier kan je mensen zien zoals ze zijn, met of zonder wat voor diagnose dan ook.

Mèlina

Yvonne van der Linden
iQ Coach

Wil jij je veilig voelen?

web-4642668_1920_1.jpg


Wil jij veilig voelen met jezelf, in jezelf of je weer veilig voelen? Een gevoel van veiligheid ontstaat als je een goede verbinding hebt met je lichaam.
Het probleem als je niet goed verbonden bent met je lijf is dat je soms warmte of kou niet voelt. Of dat je niet voelt wanneer je honger hebt. Misschien heb je wel altijd koude handen en voeten en voel je niet goed aan wanneer iets genoeg is. Je voelt je eigen grenzen niet omdat je niet goed verankerd bent in jezelf. Deze niet verankering maakt dat je je onveilig voelt in je eigen lichaam. En vanwege die onveiligheid ben je ook niet in staat om verbindingen met andere mensen aan te gaan.

De consequenties van gevoelens van eenzaamheid
De consequenties van gevoelens van eenzaamheid zijn divers. Je voelt je ellendig, niet gezien en niet verbonden. Niet verbonden met anderen en niet met jezelf. Eigenlijk vraag je je ook wel eens af waarom je hier bent, hier op aarde. Want zo leuk is het hier niet. Depressiviteit ligt op de loer evenals vereenzaming. Medicatie kan worden voorgeschreven maar helpt je feitelijk niet van je probleem af. Je zou je dan ook af kunnen vragen of je die medicatie voor jezelf neemt of voor je omgeving.

Lichaamswerk en de verbinding met je eigen lijf
Je mag gaan leren jezelf en ook je lichaam te voelen en onderzoeken wat er allemaal in je lijf opgeslagen is. Dit kan aangeraakt worden en vrijkomen. Je kunt werken met lichaamsgerichte therapie en rebirthing. Prachtige methodes voorbij het denken.
Het lichaam liegt namelijk niet terwijl de mind nog wel eens wil proberen om bepaalde dingen uit de weg te gaan. Het denken kan je dan behoorlijk in de weg zitten. Oude verkrampte delen komen uit de kramp, emoties komen los, waar onwetendheid was komt bewustzijn, wat verhard was wordt zachter, wat koud en afgesloten was laat meer warmte en levensenergie toe.

Hoe word jij je eigen beste vriend?
Als je bereid bent om deze stap te maken zul je al snel merken dat je je beter met jezelf voelt. Gevoelens van eenzaamheid liggen ten grondslag aan het gevoel niet verbonden te zijn met je eigen lijf. Als je die verbinding leert maken zet je een eerste stap richting het worden van je eigen beste vriend.

Themabijeenkomst
Op donderdag 12 december 2019 organiseren wij een themabijeenkomst voor mensen met en zonder autisme, ouders, kinderen en partners van, over autisme en eenzaamheid.

Locatie: Zaal Verwolde t Kulturhus, Verwoldseweg 1, 7245 AG Laren
Tijd: 19.30 uur tot 22.00 uur.
Inloop vanaf 19.00 uur.
Aanmelden: stuur een mailtje naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Hans

Angelique van Gogh

iQ Coach

Autisme vanuit een dieper perspectief bekeken

iQ dieperperspectie

Uiteraard vind je in het boek waar alle psychiatrische diagnoses in staan beschreven - de DSM 5 - ook de kenmerken die je moet hebben om de diagnose Autisme Spectrum Stoornis te krijgen. Daarnaast zijn er honderden, misschien wel duizenden boeken verschenen waarin deskundigen de problemen beschrijven die jij, als mens met autisme, zult herkennen. De meest bekende, ook wel genoemd “de grote 3” komen ook zeker in deze boeken aan bod. Misschien herken jij deze bij jezelf ook:

  1. Problemen met de Centrale Coherentie.
  2. Problemen met de Executieve Vaardigheden
  3. Problemen met de Theory of Mind

Jij zult deze autismeproblemen zeker bij jezelf herkennen en dat is handig, want dan kun je daar rekening mee houden en manieren vinden om ermee om te gaan. Toch zorgt deze “medische” uitleg van wat autisme is er niet voor dat je je gekend en begrepen voelt, toch?

Gelukkig zijn er ook andere schrijvers, veelal ervaringsdeskundigen, die op een andere manier schrijven. Ze gunnen je een kijkje in hun eigen autismewereld wat maakt dat jij je daarin kunt herkennen. Zij begrijpen hoe jij het leven ervaart en hoe dat van binnen voor je voelt. Schrijnende verhalen die bijvoorbeeld gaan over hoe je overspoeld kunt worden door een bombardement aan prikkels; je niet begrepen voelen, zelfs niet door mensen die dichtbij je staan, je onvermogen om je met anderen te verbinden en de vaak peilloze eenzaamheid die je daardoor kunt ervaren.

Naast dat ik mensen als jou in praktische zin in het leven begeleid en uitleg geef over wat je vanwege je autisme tegen kunt komen in het leven voel ik me ook een soort van zielzorger. Dat komt doordat mensen zoals jij vaak met diepe vragen zitten betreffende de zin van het leven. Vragen waar ik graag op in ga, omdat ze aansluiten bij mijn achtergrond en interesse.  Er is een grote kans dat jij niet zo gelukkig bent. Als ik daar naar vraag bij mijn cliënten dan krijg ik vaak als antwoord: “Echt gelukkig ben ik nooit; het beste wat ik kan ervaren is dat het leven draaglijk is”. Misschien herken je dat? Depressiviteit komt dan ook in veel hogere mate voor bij mensen met autisme dan bij anderen. Vaak is er sprake van wat men noemt een chronische depressie.

Is een diagnose een oordeel?

Een diagnose als dit kan mogelijk voor jou voelen als oordeel; als onvermijdelijk en niets aan te doen. Ik kan dit net als jij niet accepteren. Er is namelijk wel degelijk wat aan te doen. Maar dit vraagt wel inzet van jou en de moed om uit je comfortzone te komen en dat te gaan doen waar je als rechtgeaarde autist het meest moeite mee hebt, namelijk jezelf confronteren met je gevoelens.  Ik kan je daarbij helpen door zelf dichtbij mijn gevoel te blijven. Daardoor kan ik me diep gevoelsmatig met jou verbinden en daarmee een veilig kader scheppen waarin jij je durft te gaan openen naar je diepste zielenroerselen.

Wat er dan boven kan komen is huidige en oude pijn die je terugvoert naar traumatische gebeurtenissen uit je leven die flink hebben ingegrepen in je gevoel van welzijn en veiligheid. Deze trauma’s zijn vaak goed te behandelen met EMDR. Dan moet de behandeling echter wel goed en zorgvuldig worden voorbereid en gedaan worden door iemand met verstand van autisme. Inmiddels wordt er hier en daar in de GGZ gewerkt met een EMDR-autismeprotocol. Het opruimen van de pijn van oude trauma’s is spannend voor mensen als jij, omdat je er door verandert, maar zeker de moeite waard om op te pakken. Je zult er een lichter gemoed van krijgen.

Er is echter nog een ander dieper gevoel dat niet met EMDR is op te lossen. Dat is de pijn voortvloeiend uit het autisme zelf. Dat is een diepe existentiële pijn die ik moeilijk vind te omschrijven. Volgens mij is het samen te vatten in deze 3 items:

  1. De pijn van het je niet werkelijk kunnen verbinden met andere mensen.
  2. De pijn van het niet weten waarom je leeft en wat je hier komt doen.
  3. Je verloren en eenzaam voelen.

Het enige wat je met deze pijn kunt doen is het herkennen, begrijpen en erkennen – weten dat het er is – je leven er niet door laten bepalen en te gaan leven naar je waarden. Wat enorm helpend is, is gaan herkennen hoe je autisme je helpt om bepaalde ontwikkelingsdoelen voor je ziel te realiseren. Om je te helpen om een goed antwoord te krijgen op deze diepe zielsvragen maak ik gebruik maken van mijn holistische en spirituele achtergrond. Zonder die achtergrond zou ik jouw diepe levensvragen nooit helder kunnen beantwoorden.

De holistische mensvisie

De holistische mensvisie gaat uit van de samenhang tussen lichaam, geest en ziel. Hierdoor en door een goed waarnemer te zijn kan ik je helpen om de samenhang te zien en begrijpen tussen autisme, sommige lichamelijke klachten, eetstoornissen en genderproblematiek. Door dit te combineren met de spirituele mensvisie kan ik je helpen om je autisme een plek te geven in de ontwikkelingsweg van je ziel.

Interesseert het jou, je begeleider of behandelaar om kennis te nemen van een dieper perspectief op autisme?
Kom dan naar deze themabijeenkomst:

“Autisme vanuit een dieper perspectief bekeken”

Op woensdag 2 oktober
Zaal open: 19.00 uur
Aanvang: 19.30 uur
Afsluiting: 22.00 uur
Het Middenhuis
Fie Carelsenstraat 32
7207 GN Zutphen

Bijdrage: vrije gift (€10,= is prettig)

Hans

Hans Keupink

iQ Coach

Een dagje overprikkeling

hooggevoeligheid1

Het is meivakantie en dan wil je, als je thuis blijft, ook dagjes uit kunnen met de kids, zoals naar de Eemhof, en het Aqua Mundo. Absoluut leuk! Lekker zwemmen, glijbanen en natuurlijk niet te vergeten de Wildwaterbaan. Helemaal favoriet bij onze twee kinderen van 8 en 9 jaar jong.
Op tijd in de auto want we gaan een hele dag. Zeker zin in maar met ook in mijn achterhoofd: Jahaaa! Een heel druk zwembad en drie van ons “lekker hooggevoelig”. “Lekker”, want we hebben ons leven met hooggevoeligheid eigenlijk wel in balans, en dit soort dagjes uit horen er bij. Wel wetende dat dit voor behoorlijke overprikkeling gaat zorgen bij mij en de twee kids.

Uit de weg gaan, dan maar? Nee, zeg ik, als één van de drie hooggevoeligen binnen ons gezin.

Dit is een onderdeel van de maatschappij en van het leven waar je ook mee om zal moeten leren gaan, wil je jezelf niet alle leuke dingen ontnemen. Want om alles wat je zou kunnen ondernemen en wat voor overprikkeling zorgt uit de weg te gaan is niet wat ik voor ogen heb.

Wat heb ik dan wel voor ogen?

Doe ook de leuke dingen ook al weet je dat je overprikkeld zult raken. Wat je wel goed in de gaten zal kunnen en moeten houden is dat je niet doorschiet in die overprikkeling.

Hoe doe je dat dan?

Als je dit soort uitjes plant, zorg er dan voor dat je de dag ervoor en erna geen of zo weinig mogelijk plant en afspreekt. Bouw rust in rondom zo’n dag.

  • Blijf lekker thuis en chill.
    De dag zelf weet je; dit gaat retedruk in mijn hoofd en lijf worden. De vele mensen, het geschreeuw wat ook lekker galmt in een zwembad, het geduw in het water en zeker op de wildwaterbaan.
  • Luister naar je lichaam.
    Je lijf geeft absoluut signalen af als het te druk wordt. Als je die signalen bemerkt; STOP en ga op tijd het zwembad uit. Met kinderen die hooggevoelig zijn kijk naar hun lijf en gezicht. Ook al vraag je aan ze of ze moe worden: ze zullen negen van de tien keer zeggen dat ze niet moe zijn. Toch geven vooral hun gezicht en lijf andere signalen af, omdat ze wel overprikkeld raken.
  • Maak concrete afspraken.
    Spreek concreet af dat je nog 2x van de glijbaan of wildwaterbaan gaat en dat je dan gaat aankleden.

Zo hebben wij in de Eemhof een heerlijke dag gehad en zijn we op tijd weer weggegaan. Met de tips die ik hierboven genoemd heb, was het prima te doen zo.

We waren best een beetje overprikkeld, maar we weten ook dat met wat rust en even een dagje lekker niks doen we zo weer in onze energie zitten, zodat we voor een paar dagen later weer een leuk uitje gepland hadden.
Al met al kunnen we dan aan het eind van de vakantie terugkijken op een leuke vakantie met een paar leuke uitjes en toch wel uitgerust. Dat is waar vakantie voor bedoeld is, toch?

Janneke Janneke Drost

Verzoek aan de wijkteam-medewerker

iQ wijkteammedewerkerBeste wijkteam-medwerker. Er moet me even iets van het hart. Als iQ Coach merk ik helaas te vaak dat jij - of je collega - niet goed lijkt te snappen wat het inhoudt om autisme te hebben, of te leven met iemand die ASS heeft. Ouders van kinderen die anders zijn, doen er eerst ongeveer alles aan om zelf op te lossen wat er zo lastig gaat.

Pas als het echt niet meer gaat, en meestal ook school aan de bel trekt, komen ze in een traject van onderzoeken, diagnose en hulp vragen. Dus een opmerking als “Ze moeten er maar mee leren leven” valt bij mij verkeerd. Deze ouders lopen meestal op hun tandvlees als ze hulp vragen, is mijn ervaring.

Ik zal wat praktijkvoorbeelden geven uit het leven van mensen met autisme, wellicht dat het dan wat inzichtelijker wordt. Dat hoop ik echt, want ik gun mijn cliënten het beste en daarbij hoort ook begrip vanuit alle lagen van de hulpverlening.

Stel, je kind met autisme heeft gevraagd om het aardbeientoetje van een bekend merk. In zijn of haar hoofd is er een duidelijk plaatje van hoe dat eruit ziet, van hoe dat smaakt en hoe de textuur ervan in de mond voelt. Dat is namelijk nogal vaak een heikel punt. Je loopt langs het schap, en nog eens….en kijkt nog eens héél goed. Het enige van dat merk dat je ziet is vanillesmaak met een aardbeiensausje. Op goed geluk koop je dat maar. Maar: innerlijk zet je je schrap, wánt dit kan wel weer een enorm drama met geschreeuw en gehuil opleveren. En je bent al zo moe van het vroege opstaan van je kind (slaapproblematiek komt aanmerkelijk meer voor bij autisme, waarschijnlijk een mindere melatonine aanmaak dan handig is) en je hebt ook nog de hele dag gewerkt.

Een voorbeeld rondom kerst 
Het was onlangs nog kerst. Op school is dat met nette kleding, gedimd licht en allemaal lekkers. Bij een gezamenlijke lunch. Zo is je kind dat gewend. Dús zo hóórt het. Je leeft gescheiden van de andere ouder van je kind en op 1e kerstdag met de lunch komt je kind weer bij je. En jij, en je partner, lopen er in gewone dagelijkse kleding bij. DRAMA!!! Er is geen land meer met je kind te bezeilen, hij/zij wil niet meer aan tafel komen, en rent uiteindelijk krijsend naar zijn kamer. Wat gebeurt hier? Het plaatje in het hoofd klopt niet met de werkelijkheid. Dat wij met het diner wel in feestkleding met kaarsjes aan willen eten, dat hoort je kind dan echt niet meer.

Nog een ander voorbeeld
Je hebt zelf autisme en je zus heeft verkering. De ouders van haar vriend komen kennismaken met jou en je ouders. Prima, iedereen weet dan wel wie wie is. Oh wacht……..het is sociaal wenselijk dat je je dan voorstelt. Dat je opstaat, een hand geeft en je naam noemt, al vind je dat zelf totaal overbodig, want die informatie hebben je zus en haar vriend al met iedereen gedeeld. Maar goed, daar is de moeder, en je geeft netjes een hand en noemt je naam. Pfffff, gelukt, denk je bij jezelf. Altijd zo ongemakkelijk, of je alles wel een beetje goed doet. Een half uur later komt de vader ook. Je doet niks, hier was je niet op bedacht. Gelukkig zegt je moeder: volgens mij hebben jullie elkaar nog geen hand gegeven hè? Oh jaaaa, wéér opstaan en een hand geven dus. Fijn dat je moeder je even op weg helpt, je had het niet kunnen bedenken, echt niet!

Dus beste medewerker van het wijkteam. Autisme (persoonlijk vind ik dat prettiger klinken dan ASS) geeft veel stress, overuren maken omdat bij werkelijk alles nagedacht moet worden. Door degene met autisme zelf, wat vaak voor een overvol hoofd zorgt, en daardoor nog meer moeite heeft met prikkels. Maar ook voor de mensen om iemand met autisme heen. De neiging om om iemand heen te gaan bewegen, om zo min mogelijk uitbarstingen uit te lokken, is een hele natuurlijke lijkt mij. En soms ziet de omgeving het niet, omdat iemand zo gezellig en vriendelijk is. Dan merkt alleen het thuisfront hoeveel impact het autisme op het dagelijks leven heeft. Dit als partner (of ouder) niet gezien worden heeft zelfs een naam. Het Cassandra-effect wordt dit genoemd. Emotioneel staat zo’n partner er vaak erg alleen voor.

Een groot deel van mijn werk bestaat uit luisteren, dat haalt de druk van de ketel, het punthoofd kan geleegd worden, en regelmatig heeft mijn cliënt tijdens het vertellen zelf een inzicht in wat er nou eigenlijk gaande is in zijn of haar leven. Hiervoor het netwerk vergroten, zodat er geen hulpverlener meer hoeft te komen lijkt mij geen goed idee. Ik luister vaak naar dezelfde verhalen, en omdat ik alle verhalen hoor, kan ik helpen blinde vlekken te ontdekken en langzaam te transformeren. Steeds dezelfde verhalen gaat een vriend(in) al gauw vervelen en dat doet vriendschap geen goed. Dat moet dus over meerdere mensen verspreid worden, wil het niet te belastend worden. En dan ontbreekt het overzicht dat ik als coach aanbreng. Ik weet dat ik vorderingen maak als een cliënt zegt: “Toen ik dat en dat deed, wist ik dat Freya hier op terug ging komen!” De bewustwording doet zijn intrede!

Dus, beste wijkteam-medewerker, vraag eens op welk gebied het lastig is om met autisme te leven en luister actief. Vraag desnoods nog verdieping bij de coach. En besef ook dat autisme aangeboren is en weliswaar behapbaar kan worden, maar echt niet spontaan oplost na twee jaar coaching!

iQ Freya van der Made

Freya van der Made - Berveling

iQ Coach

Feestdagen zijn te overleven!!!

iQ feestdagen zijn te overleven


Dat is de vraag ……..waar het in deze blog over gaat. Als je dit artikel leest dan zijn de feestdagen alweer achter de rug. Veel mensen, waaronder ik, vinden dat jammer. Ik neem dan een paar dagen vakantie en gebruik deze tijd om samen met Angelique, mijn vrouw en mederegiomanager bij iQ Coaches uit te rusten en om te reflecteren over het afgelopen jaar en inspiratie op te doen voor het nieuwe jaar. De sfeer van kerst en de jaarwisseling helpen me daarbij. We lezen die dagen boeken en kijken films die passen bij de thema’s die in ons leven actueel zijn en ontmoeten mensen die ons dierbaar zijn. Op nieuwjaarsdag starten we het jaar met nieuwe ideeën en frisse moed.

Andere associaties...
Als jij autisme hebt en dit bovenstaande leest dan heb jij waarschijnlijk hele andere associaties met feestdagen, verjaardagen en feestjes. Mensen zoals jij vinden de feestdagen vaak heel lastig en dat kan veel stress veroorzaken. Het liefst zou je je opsluiten in je huis of kamer, maar dat kan dan weer heel eenzaam voelen, want als je eerlijk naar jezelf bent dan zul je moeten toegeven dat je er ook wel graag bij hoort. Hier begint de ellende al. Je moet de keuze maken om of alleen te zijn met de feestdagen of onder andere mensen.

En wordt het die laatste keuze dan kom je voor de volgende vraag te staan: ga je mensen uitnodigen, laat je je uitnodigen of ga je, volgens vaste traditie naar je familie toe? Het kan zijn dat jij je verplicht voelt om naar dergelijke feesten te gaan, terwijl je liever niet wil of dat er bepaalde mensen naar het feest komen die je graag wil ontmoeten, maar dat er ook anderen zijn die je juist verschrikkelijk vindt. Wat moet je dan? En als je op het feest bent dan gaan mensen met je praten of juist niet, omdat je denkt dat ze je raar vinden. En waar praat je dan over? Je kunt zoveel “drempels” tegen komen dat het plezier dat je zou kunnen beleven aan een feest bij voorbaat al verpest is. Herken je dit? En waren de feestdagen lastig voor je dan geef ik je graag wat tips voor de volgende keren dat je met feestdagen en feesten te maken krijgt.

Heel algemeen zou ik willen zeggen:
kies voor jezelf, voor wat jij wil en hoe ‘t voor jou prettig is, waarbij je goed rekening houdt met jouw grenzen.

De verjaardag van jezelf dat is JOUW verjaardag. Dat betekend dat je die helemaal mag invullen zoals jij dat wilt. Vergeet de gebruikelijke “rituelen” en bedenk hoe jij het zelf prettig zou vinden. Het is helemaal niet gek om alleen je beste vriend(in) uit te nodigen voor een etentje in een rustig restaurant of een wandeling te gaan maken met je ouders en als afsluiting warme chocolademelk te drinken en het daarbij laten. Wees creatief.

Verjaardagen van je contacten: Je bent niet verplicht om te gaan, maar als je de jarige graag tot je contacten wil blijven rekenen besteed dan wel enige aandacht aan diens verjaardag. Als je het lastig vindt om naar dat drukke feestje te gaan dan kun je ook met hem of haar afspreken om op een ander moment te komen feliciteren.

Feesten: Als je naar een feestje gaat doe dat dan niet uit plicht, maar kies er bewust voor. Ga dan bij iemand zitten waar je al vertrouwd mee bent. Je hoeft niet tot het einde te blijven, maar je mag weg gaan zodra het genoeg voor je is geweest. Je kunt eventueel vooraf besluiten dat je maar 1 of 2 uurtjes gaat. Bedenk voor dat je er bent een aantal onderwerpen waar je over zou willen praten. Als je liever luistert stel dan vragen. Sommige mensen praten liever en zullen je waarderen om je luisteren.

Denk “out of the box”
Samenvattend zou je kunnen concluderen dat alles beter gaat als je jezelf de vrijheid geeft om je eigen keuzes te maken vanuit liefde en zorg voor jezelf. Dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Dat kan komen doordat je het lastig vindt om mensen af te wijzen of teleur te stellen of om je grenzen duidelijk aan te geven. Toch is het goed om trouw te blijven aan jezelf. Daarmee versterk je eigenwaarde, je eigenliefde en je zelfrespect. Zorg goed voor jezelf. Je bent het waard!

Mèlina

Hans Keupink

iQ Coach

Hoe houd je werknemers met autisme buiten de ziektewet?

iQ dieperperspectie

Door tijdig een jobcoach in te schakelen voorkom je dat werknemers met autisme langdurig in de ziektewet belanden. Het vergt uiteraard wel een inspanning van zowel werkgever als werknemer.

Een voorbeeld
Als deze cliënt geen jobcoach krijgt loopt hij helemaal vast. Hij is al ver op weg in het vastlopen en zit al bijna in een burn-out. Net op tijd werd ik ingeschakeld, de cliënt was al bezig te bedenken dat hij maar minder moest gaan werken en zijn contract laten aanpassen maar eigenlijk kon dat financieel niet. Hij was in een soort uitzichtloze put terecht gekomen en zag geen weg meer. Het blijkt dat werkgever en client allebei niet voldoende het autisme onderkennen. Cliënt heeft meer erkenning nodig voor zichzelf en de werkgever meer kennis van autisme en hierin verbind ik ze met elkaar.

Een andere hulpvraag die naar boven kwam was waar wordt cliënt blij van om te doen en waar liggen zijn talenten? Deze namen we mee en al snel werd duidelijk wat passend is bij de cliënt.

Aan mij de schone taak om ervoor te zorgen dat de noodzaak tot aanpassing van bepaalde taken helder wordt voor de werkgever. Want je boterhammen op het toilet opeten omdat het niet aan je bureau mag, dat gaat te ver.

Werkeloosheidswet

Cliënt zou in de ziektewet terecht gekomen zijn en steeds weer opnieuw hebben moeten proberen om maar weer te beginnen met een opbouwschema waarin de werkelijke problematiek niet gezien en erkend wordt. En cliënt zou wederom aangelopen zijn tegen onbegrip en het weer niet vol houden. We hebben het ook over de thuissituatie want daarin gaan ook veel dingen mis. Uiteindelijk zou cliënt zijn afgehaakt en depressief geworden en in de werkeloosheidswet terecht gekomen zijn.

Nieuwe gebruiksaanwijzing
Het inzetten van een jobcoach levert rust, overzicht en begrip op. De werknemer voelt zich ondersteund en de werkgever leert hoe om te gaan met de werknemer. De werknemer kan zo zijn eigen gebruiksaanwijzing opnieuw maken en mogelijk wordt er een buddy ingezet op de werkvloer. We evalueren met regelmaat om te zien hoe het gaat. Tijdens evaluaties blijkt vaak dat het nodig is veel handvatten aan te reiken aan leidinggevenden.

Het is namelijk zeker zo dat deze iets anders moet doen dan voorheen en met de aangereikte kennis over autisme wordt ook de werkgever ondersteund in hoe om te gaan met cliënt.

Werknemers met autisme hebben heel veel baat bij een jobcoach mede omdat het opvalt dat het heel lastig is voor de cliënt alsook voor de werkgever om precies te duiden waarom dingen niet lukken of waarom de stress zo hoog oploopt. Ik gun het iedereen om te kunnen werken op een plek waar begrip is en men bereid is aanpassingen voor je te doen.

Voorlichtingsbijeenkomst
Op donderdag 14 november 2019 geven wij een voorlichtingsbijeenkomst voor werkgevers en werknemers over autisme op de werkvloer.

Locatie: Campus Business centrum, Jan Tinbergenstraat 202, 7559 ST Hengelo
Tijd: 14.30 uur tot 16.30 uur
Aanmelden kan per mail naar Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

 

Hans

Angelique van Gogh

iQ Coach

Zonnige zaterdagen - over grenzen bepalen en bijtanken

 

sunny_afternoon.jpg 


Het is zaterdagochtend. De zon schijnt en er is letterlijk en figuurlijk geen wolkje aan de lucht. Terwijl ik mijn nieuwe knalgele jurk aantrek en mijn favoriete parfum opspuit bedenk ik me, wat ik allemaal voor leuks kan gaan doen. Op maandag werk ik nooit, dus ik heb drie hele dagen om precies te doen waar ik zin in heb. Drie dagen totale vrijheid, ik heb er zin in! Het begint al met de keuze van mijn jurk en mijn parfum. De dagen dat ik aan het werk ben, kan ik die jurk niet dragen en ook geen parfum. De meeste mensen met wie ik werk zijn namelijk gevoelig voor prikkels. Dus ook voor geuren en kleuren. Daar houd ik rekening mee.
 

En dan gaat de telefoon

Terwijl ik zo voor de spiegel sta en ondertussen aan het mijmeren ben waar ik het meeste zin in heb, deze zonnige zaterdag, gaat mijn telefoon. Ik zie dat het een collega is. Ik besluit niet op te nemen. Ik wil niet schakelen naar werken nu. Het is net zo leuk. Het kan vast wachten tot dinsdag. Ik ga door met mijn bezigheden en merk, dat ik af en toe denk aan mij collega en me afvraag waarom hij mij belt. Zou ik een collega bellen in het weekend? Nee, dat zou ik niet doen. Had ik dan toch op moeten nemen? Ik overtuig mijzelf ervan, dat ik het recht heb om niet op te nemen en dat als het dringend is, hij mijn voicemail wel in had gesproken of een bericht had gestuurd. Het lukt om het los te laten en ik hervat mijn mijmeringen en bezigheden.

De telefoon gaat weer. Het is één van mijn cliënten. Zij voelt zich vaak erg eenzaam. Zij is niet in staat om zichzelf op zulke momenten te begrenzen en zoekt dan wanhopig naar contact. Dit heeft geresulteerd in stalkgedrag, waardoor zij juist veel mensen van zich heeft verwijderd. Het is belangrijk voor haar, dat volstrekt duidelijk is hoe vaak, wanneer, waarover ze contact kan opnemen met anderen. De grenzen moeten als het ware extern worden aangedragen. Wij hebben daarom strakke afspraken over ons contact. Bellen op zaterdag hoort daar niet bij. Ik neem dus niet op.
 

Grenzen stellen en twijfelen

Ik ben een beetje geïrriteerd omdat ik na een intensieve werkweek wil genieten van deze heerlijke zaterdag en nu al voor de tweede keer gestoord wordt met zaken die daar niet bij horen. Ik merk ook, dat ik af en toe aan mijn cliënte moet denken. Ik weet hoe ze erbij zit nu en dat is hartverscheurend. Ik weet ook, dat ze het wel weer overleeft en dat we een plan hebben gemaakt met allerlei mogelijkheden die ze kan toepassen als ze zich zo voelt en dat ze familie heeft die dicht bij wonen, waar ze naartoe kan. Ik mag dus loslaten. Maar ik ben toch coach en moet toch “Present zijn”? Dat leren we tijdens de PILLAR-opleiding. Ondertussen moet ik echter ook mijn grenzen goed bewaken. We werken al lang heel hard samen aan het doel, dat zij zich minder eenzaam voelt. We hebben samen geleerd, dat we drie paden kunnen bewandelen. Namelijk de wereld om je heen aanpassen, je innerlijke wereld aanpassen en je kijk op zaken aanpassen (m.a.w. accepteren). Ik hoor haar zeggen: “Accepteren ja, jij hebt makkelijk praten” en dan mijn antwoord: “ja, dat klopt”. Ik merk, dat ik veel overtuigingskracht nodig heb om mijzelf ervan te overtuigen dat ik niet op hoef te nemen. Moet je wel altijd present zijn? Wat is dat dan precies? Ben ik nu misschien juist ook wel present, door duidelijk te zijn en me aan de afspraken te houden, door haar niet te geven wat ze op dit moment van mij wil. Ben ik wel een goede coach, ben ik wel een goed mens?
 

Het effect van mijmeren

Mijn mijmeringen over hoe ik deze heerlijke zonnige zaterdag met mij knalgele jurk en favoriete parfum ga invullen zijn veranderd in mijmeringen over mijn cliënte en mijn werk. Het lukt me om te schakelen als ik bewust wat afleiding heb gezocht en ik hervat mijn zonnige zaterdag zonder wolkje aan de lucht. Het blijkt echter nog een beproeving te worden, want kort na het laatstgenoemde telefoontje volgen nog een bericht van een collega en een bericht van de moeder van een andere cliënte. Ik voel hoe ik een knoop in mijn maag krijg als ik er aan denk, wat ik allemaal nog moet doen aankomende week. Hoe mijn hart samentrekt om het verdriet, de pijn, de angst waarvan ik weet dat die ander het op dit moment beleeft. Hoe mijn kaken gespannen zijn en eigenlijk mijn hele lijf, omdat ik geïrriteerd ben. Denkt iedereen altijd alleen maar aan zichzelf? Kan niemand rekening met mij houden en respecteren dat ik deze weekenden nodig heb om bij te tanken, los te laten, bij mijzelf te komen? Hebben anderen daar dan geen last van? Mag ik dan niet goed voor mijzelf zorgen, waarom snapt nu niemand hoe belangrijk dat is? Mijn hele weekend gaat naar de knoppen zo.

En dan om de zonnige zaterdag waar ik zo’n zin in had nog mooier te maken krijg ik ook nog twee privéberichten van mensen in nood. Ik besluit om ook deze te negeren. Ik bedenk me, dat dit allemaal vast niet voor niets gebeurt en dat ik pas op de plaats moet maken. Mijn hele kapstok aan gedachtes over mijn werk, mijn collega’s, mijn cliënten, mijn grenzen, mijn irritaties, mijn onzekerheden, mijn verleden overvalt me en ik maak ruimte om de zaken op een rijtje te zetten.

Ik breng in praktijk, wat ik mijn cliënten probeer te leren. Ik besef me, dat ik inderdaad makkelijk praten heb. Volgens mij heb ik neuro typische hersenen, ik ben gezond, pienter en heb een redelijk stabiele jeugd gehad, zodat mijn basis stevig genoeg is en mij in staat stelt om zaken uit mezelf in praktijk te brengen. Signaleren in mijn lijf wat er gebeurt, dit linken aan de gebeurtenis die dit veroorzaakt en de gedachtes die ik daarbij krijg, mijn gevoelens en gedachtes analyseren en ordenen, mijzelf tot de orde te roepen, bewuste keuzes maken in mijn handelen, weten wat van mij is en wat van die ander, welke rol mijn verleden speelt, etc. Allemaal zaken die voor vele van mijn cliënten moeilijk zijn, doordat hun basis minder stevig is. En ze kunnen er niks aan doen. Maar "ik kan er ook niks aan doen" is een gevleugelde uitspraak van mij. En dat meen ik oprecht. Ik kan er niks aan doen, dat het is zoals het is, het is niet mijn schuld, maar ik kan wel wat doen aan de huidige situatie, door er te zijn voor iemand, af en toe een zetje te geven, in iemand te blijven geloven en tools aan te reiken om toe te leren passen. Wat ik niet kan en niet wil doen is al mijn energie zomaar weggeven, wanneer een ander denkt dat hij mij nodig heeft. Er kan geen oneindig appèl worden gedaan op mijn energie. Ik beslis zelf wanneer en in welke vorm ik mijn energie voor de ander beschikbaar stel. Ik wil niet dat met mijn energie op een onverantwoorde manier wordt omgegaan door anderen.

Is dit wel zo onaardig als het klinkt?

Zo…….. Ik besef me, dat dit heel stellig, onaardig en streng klinkt. Laat ik wat uitleg te geven over hoe mijn weg is geweest om tot zo’n stellige mening te komen. Ik hoop dat andere hulpverleners, vrienden, familieleden die te maken hebben met mensen die meer sociaal-emotionele steun nodig hebben dan anderen zich begrepen, gesteund en gesterkt voelen. Je hoeft natuurlijk niet hetzelfde te vinden als ik, maar ik hoop je wel aan het denken te zetten om je eigen bewuste keuzes te kunnen maken.

Ik ben opgegroeid met een vader met ASS, een broertje dat blind is en ASS heeft en een moeder met NAH. Ik heb dus al jong geleerd om te gaan met moeilijk te begrijpen gedrag, zelf niet begrepen - en gezien te worden en me aan te passen aan de ander. Ik ben daardoor heel goed geworden in het aflezen van andermans lichaamssignalen om zo aan te zien komen wat er gaat gebeuren. Zodat ik me uit de voeten kon maken, maar beter niet zei wat ik wilde omdat de boel anders zou escaleren, extra aardig deed om de ander niet verdrietig te maken, etc.

Onderliggend de voortdurende pijn voor -en namens de ander, dat hij of zij deze beperking heeft en daardoor te lijden heeft. Dit maakte, dat ik een plicht voelde om dit allemaal goed te maken, want is ben gezond. De partners en vrienden die ik later in mijn leven naar mij toe trok of die naar mij toe trokken, waren allemaal mensen met hetzelfde gedrag als mijn vader en broertje. Er was weinig ruimte voor mijn wensen, mijn mening, mijn behoeftes, terwijl tegelijkertijd van mij verwacht werd mijn gedrag wel aan te passen aan de behoeftes van die ander. Die ander deed ook veelvuldig een appèl op mij. Er werd feilloos ingespeeld op mijn overtuiging, dat als ik niet voldeed aan die vraag ik een slecht mens was. En dat wilde ik niet zijn. Langzaam leerde ik te zien wat er aan de hand was en dat het niet vanzelfsprekend is, dat als iemand een appèl op mij doet, dat ik daar dan ook aan beantwoord. Dat ik daarin zelf een keuze mag maken. Dat ik "Nee" mag zeggen.

Ik leerde mijzelf de vraag te stellen: “Zou ik dit van die ander vragen?”, waarop het antwoord altijd "Nee" was. Ik leerde dat ieder zijn eigen pad mag lopen en zelf kiest hoe om te gaan met wat zich aandient op dit pad. Ik en de ander. Ik leerde het verschil te zien tussen een echte hulpvraag en een hulpvraag achter de vraag. Zo kreeg ik bijvoorbeeld te maken met verslaving. Als een verslaafde mij vraagt om drugs, dan denkt diegene op dat moment, dat dit is wat hij nodig heeft en dat is ook zo. Maar moet ik hem die drugs dan geven? Help ik hem daar echt mee? Nee, was mijn conclusie. En zo leerde ik ook kijken naar mensen wiens drugs de aandacht en energie van anderen is.

Er is zeker een hulpvraag, deze mensen lijden echt, maar dat los ik niet op door hen te geven wat zij op dat moment van mij vragen en dat maakt mij dus ook geen slecht mens. Toen ik dit allemaal geleerd had, was ik in eerste instantie boos op de mensen die zo met mij waren omgegaan en boos op mijzelf dat ik dit had laten gebeuren.
Toen kreeg ik kinderen. Eén kind ging in haar pubertijd steeds meer grenzeloos en agressief gedrag vertonen. Het werd van kwaad tot erger, ze was niet meer te handhaven in het regulier onderwijs en ging naar een ZMOK school.

Ondertussen zag ik alle politiebureaus en rechtbanken van binnen en zat regelmatig bij boze ouders op de bank om excuses te maken voor het gedrag van mijn dochter. Steeds zag ik ook haar onmacht en begreep dat er een oorzaak moest zijn voor haar gedrag. Ik had het meeste verdriet om haar lijden dat onder dat gedrag moest zitten. Gelukkig is het gelukt om haar iedere dag opnieuw te blijven zien en in haar te blijven geloven en is ze nu een geweldige jonge vrouw van 21, die haar leven goed op orde heeft en een fijn mens is. In die periode kwam ik wel voor het dilemma te staan dat daders dus ook slachtoffers zijn. Nu ging het om mijn dochter, maar dit ging dus ook over mijn ex-partner en mijn vader op wie ik zo boos was. Kun je iemand dan nog wel verantwoordelijk stellen voor wat voor gedrag dan ook? Werkt straffen dan wel? Hoe moet je daar nu mee om gaan? Poeh, ingewikkelde vraagstukken.

Hoe PILLAR duidelijkheid en rust bracht

Toen ging ik de PILLAR opleiding doen en werken als IQ coach. Voor het eerst leerde ik echt, wat ASS is. Ik begreep met terugwerkende kracht, hoe het komt, dat de mensen die zo egoïstisch en narcistisch met mij om waren gegaan er niets aan konden doen, maar zich wel zo gedroegen. Dat iemand met ASS bijvoorbeeld voortdurend in de alarmstand staat en daardoor snel geïrriteerd is of zelfs boos en agressief. Dat ook ik geïrriteerd gedrag kan laten zien als ik oververmoeid ben of veel stress heb. Ik kon me nu dus zelfs in hun verplaatsen. Dat als je ToM (Theory of Mind) niet goed werkt, je vaak niet weet wat anderen bedoelen en dat dit je wantrouwig kan maken, zelfs paranoïde en dat je geen rekening houdt met de ander, omdat je niet weet wat die ander nodig heeft. Of misschien je niet eens goed het verschil tussen jou en de ander ervaart. Dat als je centrale coherentie minder goed is, je misschien graag de baas wilt zijn en dat alles op jouw manier gaat, dat je altijd alles beter weet, omdat je zo controle probeert te houden over de onoverzichtelijke wereld om je heen. Dat als je executieve functies minder zijn, je moeilijk uit jezelf iets doet of van al die gedachtes er nu eens één uit gaat voeren. Dat je in al deze ellende iets zoekt wat je kan helpen en dat je kan denken dat ik het allemaal voor je oplos of dat drugs de oplossing is.

Ik begreep de onmacht en het onvermogen van deze mensen, maar ook de onmacht en het onvermogen van mij. Hoe had ik dit nu allemaal kunnen weten? Ik kreeg erkenning voor mijn eigen lijden. Want ASS, AD(H)D, ODD, PTSS daar heb je als heel gezin mee te maken. Natuurlijk proberen we de ander zo veel mogelijk te helpen om een zo fijn mogelijk leven te kunnen hebben. Maar net zoals mensen met ASS of ADHD af en toe pauze nodig hebben van alle prikkels om zich heen en hun gedrag niet meer goed onder controle hebben als dit niet op tijd gebeurd, geldt dit ook voor de mensen die dagelijks met hen omgaan. Zij hebben ook af en toe een pauze nodig om weer op te laden en aan zichzelf toe te komen, leeg te worden en er dan weer te kunnen zijn voor die ander. Dat maakt ze geen slechte ouder, partner, vriendin, mens. Het is niet meer dan eerlijk. Ook dat is gelijkwaardigheid. Dus lieve mensen, ik hou van jullie, maar op zonnige zaterdagen sta ik uit.

 iQ Coach Esther Polakesther3289

 

Hoe dan wel? zorginnovatie in de praktijk, de winst van de levensbrede begeleiding

Het nieuwe boek van Herman de Neef is uit!

Klik hier voor de preview van het boek

Klik hier om het boek via onze webshop te bestellen

hoe dan wel1

Persbericht "Hoe dan wel?"

 

hoe dan wel1

Vrijdag 24 november jl. ontving Swanet Woldhuis, directeur NVA,tijdens het drukbezochte jaarcongres van de NVA in het Beatrixtheater in Utrecht, het eerste exemplaar van het boek van Herman de Neef getiteld ‘’Hoe dan wel?’’.

Klik hier voor de printversie van het persbericht

Autisme en zingeving

herman witte blouse podium
Herman de Neef
vertelt hier over
Autisme en Zingeving

Boek bestellen

step0001390x113
Bestel hier het boek!
Je kunt je hier ook
inschrijven
voor onze workshop

Op weg naar rust bestellen

Op weg naar rust bestellen

Andere boeken

Andere boeken

Reacties en recensies

Reacties en recensies